پادکست انسانک اپیزود دوم

پادکست انسانک اپیزود دوم

پادکست انسانک اپیزود دوم در نقد عادی شدگی زندگی

پادکست انسانک اپیزود دوم _در نقد عادی شدگی زندگی

 انسانک جستاری صوتی است که در آن تجربه های زیسته را با عمقی کمی بیش از معمول روایت می کنم

اپیزود دوم انسانک با عنوان در نقد عادی شدگی زندگی اولین خروجی انسانک در سال نود و نه است. این اپیزود در روز شنبه دوم فروردین ماه ضبط شده یعنی دقیقا در پایان اولین ماه از قرنطینه خانگی به لطف عالیجناب کرونا. 

دو موسیقی جدید علاوه بر ریتم دال بند در این اپیزود استفاده کردم که یکی متعلق به علیرضا عصار و دیگری هنرمندیِ همایون شجریان و سهراب پورناظری است.
از حیث موضوعی محتوای مطرح‌شده در ادامه اپیزود اول هست و به تأمل در خصوص منع‌های فکری انسان برای نوشُدگی و پذیرا شدن باورهای تازه و زندگی تازه پرداخته‌ام.

انسانک
در نقد عادی شدگی زندگی
0.5 0.75 عادی 1.25 1.5 1.75 2
22:08 00:00

نویسنده و گوینده : حسام الدین ایپکچی

                مدت : 22.08 دقیقه

           حجم دانلود: 18.0 مگابایت

نویسنده و گوینده : حسام الدین ایپکچی                               مدت : 22.08 دقیقه                              حجم دانلود: 18.0 مگابایت

در پادکست انسانک اپیزود دوم می شنویم :

در اینکه در چه ساعتی، در چه ساحتی و در چه نقطه‌ای از تاریخ و جغرافیا این صدا ضبط می‌شود تعمد دارم زیرا ما میوه‌ای هستیم که بر درخت زمانۀ خودمان می‌روییم. شنیدید بعضی‌ به کنایه و بعضی به افسوس می‌گویند که زمانۀ ما حافظ ندارد، مولوی ندارد، سعدی ندارد؟

قرار نیست که زمانۀ ما چنین داشته باشد. هر فصلی میوۀ خود را دارد. حافظ و سعدی میوۀ قرن هفت و هشت هستند. قرار نیست ما در این قرن میوه‌ای از جنس قرن هفت و هشت داشته باشیم. ما عصارۀ عصری هستیم که در آن زندگی می‌کنیم.

اگر این سال پرحادثۀ ۹۸ نبود، اگر این اسفند منزوی قرنطینه نبود، اگر این حادثۀ عظیم و تأمل‌برانگیز کرونا نبود، شاید این جملاتی که بین من و شما رد و بدل می‌شود شکل دیگری بود. بنابراین ما فرزند زمانۀ خودمان هستیم. این جمله به این معنی است که کاملا مستقل و منفک از تاریخ هستیم؟ صد البته که نه.

در فصل قبل داستانی را برای شما تعریف کردم که ورژن ۲۰۲۰ سال قبل از میلاد مسیحش با ورژن ۲۰۲۰ سال بعد از میلاد مسیحش اشتراکات تأمل‌برانگیزی داشت. انگار نشنیده گرفتن پند و اندرزهایی که نخبگان به ما می‌دهند یک میراث آباواجدادی است. مانند همین عصر کرونا و همین روزگاری که تجربه می‌کنیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *